گفتی اندر خواب بینی بعد ازاین روی مرا

ماه من ، در چشم عاشق آب هست و خواب نیست

ای نور دل و دیده و جانم چونی

وی آرزوی هر دو جهانم چونی

من بی لب لعل تو چنانم که مپرس

تو بی رخ زرد من ندانم چونی

خیال انگیز و جان پرور ، چو بوی گل سراپایی

نداری غیر از این عیبی،که می دانی که زیبایی

من از دلبستگی های تو با آیینه دانستم

که بر دیدار طاقت سوز خود عاشق تر از مایی

بشمع و ماه ، حاجت نیست بزم عاشقانت را

تو شمع مجلس افروزی،تو ماه مجلس آرا

خوش خوش صنما تازه رخان آمده ای

خندان بدو لب لعل گزان آمده ای

آنروز دلم ز سینه بردی بس نیست

کامروز دگر بقصد جان آمده ای

هوا ترست است به رنگ چشمانت

دوباره فال گرفتم برای چشمانت

اگر چه کوچک وتنگ است دنیا

قبول کن بریزم به پای چشمانت

هر شب فزاید،تاب و تب من

وای ازشب من،وای ازشب من

یا من رسانم ، لب بر لب او

یا او رساند،جان بر لب من

لب کسی نشنیدم بدین شیرینی

زلف معشوقه ندیدم بدین زیبایی

کاش یک روز سر زلف تو دردست افتد

تا ستانم من از او داد شب تنهایی

بر آن چشم سیه صد آفرین باد

که در عاشق کشی سحر آفرینست

ز چشم شوخ تو جان کی توان برد

 که دایم با کمان اندر کمین است

من بودم دوش و آن بت بنده نواز

از من همه لابه بود و از وی همه ناز

شب رفت و حدیث ما به پایان نرسید

 شب را چه گنه ، قصه ما بود دراز

ایدوست ، ایدوست، ایدوست، ایدوست

جور تو از آن کشم که روی تو نکوست        

مردم گویند بهشت خواهی یا دوست

 ای بیخبران بهشت با دوست نکوست